List Generała

List o. Adolfa Nicolasa SI przełożonego generalnego na obchody dwusetnej rocznicy

Przywrócenia Towarzystwa Jezusowego.

2013/17

DO CAŁEGO TOWARZYSTWA

 

Drodzy bracia i przyjaciele w Panu,

Niecałe dwa lata temu, w styczniu 2012 roku, napisałem list do wszystkich Przełożonych Wyższych, prosząc ich o rozpoczęcie przygotowań na rok 2014, na obchody dwusetnej rocznicy Przywrócenia Towarzystwa Jezusowego. W tym natomiast liście pragnę zaprosić każdego z jezuitów, wszystkich naszych współpracowników, każdą wspólnotę, dzieło apostolskie, Region i Prowincję, aby do obchodów dwusetnej rocznicy Przywrócenia Towarzystwa Jezusowego, która to przypada na rok 2014, podejść z pokorną i szczerą wdzięcznością wobec Pana, z pragnieniem uczenia się z naszej historii oraz potraktować ją jako okazję do duchowej i apostolskiej odnowy.

Rok 2014 będzie ważnym rokiem dla zgłębiania naszej historii jako Towarzystwa. W wielu częściach świata zaplanowano studium naukowe, publikacje, spotkania oraz konferencje, które to mają na celu promowanie głębszej znajomości oraz zrozumienia złożonej rzeczywistości Kasaty oraz Przywrócenia Towarzystwa: wydarzeń, przyczyn, ich protagonistów oraz konsekwencji. Jestem wdzięczny za całą już wykonaną pracę i mam nadzieję, że te ważne badania historyczne oraz studium będą trwały także po 2014 roku. Wiemy wszyscy dobrze, że pamięć jest głęboko powiązana z tożsamością: ten, kto zapomina o własnej przeszłości, nie wie kim jest. Im lepiej więc będziemy znali naszą historię i ją rozumieli, tym lepiej rozumieć będziemy siebie samych, jak również naszą tożsamość jako ciała apostolskiego w Kościele.

Jednocześnie proszę Was, aby studium historii w 2014 roku było pogłębiane przez osobistą oraz wspólnotową modlitwę, refleksję oraz rozeznanie. Wierzę, że najlepszym sposobem na duchowe wejście w ten wyjątkowy rok – w dwusetną rocznicę wydania przez Papieża Piusa VII bulli Sollicitudo omnium ecclesiarum, z siódmego sierpnia 1814 roku – jest prośba o łaskę, którą Ignacy proponuje nam w kontemplacji ad amorem: prosić Pana „o wewnętrzne poznanie tylu i tak wielkich dóbr otrzymanych [od Boga], abym w pełni przejęty wdzięcznością mógł we wszystkim miłować Jego Boski Majestat i służyć Mu.” (ĆD 233) Innymi słowy: nie chodzi nam o to, aby cała nasza uwaga skupiała się wyłącznie na przeszłości. Pragniemy zrozumieć i docenić naszą przeszłość, aby móc pójść naprzód, w przyszłość, z „odnowionym zapałem i gorliwością” (KG 35, dekret 1) w naszym obecnym życiu i misji.

Pozwólcie, że zaproponuję tematy, które możecie podjąć w waszej modlitwie, refleksji oraz rozeznawaniu w nadchodzącym roku.

1. Twórcza wierność: Co dziś oznacza dla nas fakt, że Towarzystwo, które poza Imperium Rosyjskim utraciło dosłownie wszystko podczas Kasaty, było jednak zdolne do rozpoczęcia wszystkiego od nowa, nie mając do tego żadnych środków? Ponadto: czego możemy się nauczyć z tego, że przywrócone Towarzystwo starało się być nadal wiernym dziedzictwu Ignacego, mimo tak odmiennych okoliczności?

2. Miłość wobec naszego Instytutu: według ważnego listu zatytułowanego: „O miłości wobec Towarzystwa oraz naszego Instytutu” (1830), napisanego przez jedną z najważniejszych postaci w przywróconym Towarzystwie, ojca Generała Jana Roothaan’a, wśród niektórych członków nowo przywróconego Towarzystwa pojawiała się pewna pokusa, aby kochać je w sposób zewnętrzny i powierzchowny: by cenić bogactwo posiadania wielu instytucji, zaszczyt bycia poważanym przez innych, by czuć się dumnym z tego, że odzyskaliśmy władzę i wpływy. Ojciec Roothaan zaś promował inny rodzaj miłości wobec Towarzystwa: miłość wobec jego wewnętrznej rzeczywistości, Instytutu, ducha i wartości, jego sposobu postępowania zakorzenionego w Ćwiczeniach Duchowych. Jakie znaczenie ma dla nas dzisiaj to wezwanie? Wezwanie do skupienia się przede wszystkim na znajomości i ukochaniu naszego Instytutu?

3. Towarzystwo braci: kolejną ważną postacią tego okresu był św. Józef Pignatelli, który to w ciężkich czasach bezdomności i wygnania jednoczył, umacniał i dodawał odwagi współbraciom. Nawet w czasie, kiedy Towarzystwo było zawieszone, utrzymywał kontakty, przyjaźnie i podtrzymywał nadzieję wśród dawnych towarzyszy. Co obecnie może nam, wezwanym przez KG 35 do przeżywania „wspólnoty jako misji”, pokazać świadectwo tych, którzy troszczyli się o braci w czasach kryzysu?

4. Uniwersalna misja: jednym ze znaków rozpoznawczych przywróconego Towarzystwa był niezwykły duch aktywności i misyjności. W czasie generalatu ojca Roothaan’a, dziewiętnaście procent spośród 5 209 członków Towarzystwa pracowało poza Prowincjami, do których wstąpili. Wiele Prowincji w Azji, Afryce, Ameryce i Australii swoje początki datuje na ten właśnie okres przywróconego Towarzystwa. Jakie znaczenie ma dla nas obecnie to silne poczucie uniwersalności misji w nowo przywróconym Towarzystwie?

5. Wiara w Opatrzność: nasi poprzednicy w Towarzystwie przeżyli czasy będące wyzwaniem: kasatę, niepewne istnienie Towarzystwa w Imperium Rosyjskim; stopniowe, lokalne uznawanie Towarzystwa przed jego ogólnym przywróceniem w 1814; kruche i trudne początki przywróconego Towarzystwa. Czego możemy się nauczyć z tej cierpliwej wytrwałości, hartu ducha, wiary oraz ufności w Bożą Opatrzność i obecność Ducha w Kościele, od naszych współbraci żyjących w tym burzliwym okresie?

Chciałbym potwierdzić to, o co prosiłem w moim poprzednim liście o roku 2014 – mianowicie żeby nasze obchody Przywrócenia Towarzystwa – które oficjalnie zaczną się 3 stycznia, na uroczystość Najświętszego Imienia Jezus i zakończą się 27 września, w rocznicę zatwierdzenia Towarzystwa w 1540 – unikały triumfalizmu czy zbytniej dumy. Tym niemniej mam nadzieję, że nawet w prosty, skromny sposób, wszystkie wspólnoty, Regiony i Prowincje Towarzystwa poczynią starania, aby obchodzić tę rocznicę w taki sposób, aby była ona zapamiętana oraz miała znaczenie zarówno wspólnotowe, jak i osobiste.

Patrząc na ten kamień milowy historii Towarzystwa, dziękujmy pokornie Bogu za to, że nasze najmniejsze Towarzystwo istnieje dzisiaj: że w tym Towarzystwie nadal odnajdujemy drogę do Boga poprzez duchowość świętego Ignacego; że w dalszym ciągu wzrastamy wśród wsparcia i wyzwań stawianych nam przez braci we wspólnocie; że nadal doświadczamy przywileju i radości służenia Kościołowi i światu, a zwłaszcza tym, którzy są w największej potrzebie, poprzez nasze posługi. Modlę się, aby nasze obchody dwusetnej rocznicy przywrócenia Towarzystwa były pełne wdzięczności, pobłogosławione głębszym przyjęciem naszego sposobu życia oraz bardziej twórczym, hojnym i radosnym poświęceniem, aby oddać nasze życia na służbę dla większej chwały Bożej.

Z braterskim pozdrowieniem w Panu,

Adolfo Nicolas S.I

Przełożony Generalny

Rzym, 14 listopada 2013

Wspomnienie świętego Józefa Pignatelli